Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord


Klik hier voor meer informatie.
Engel
Mijn transitie bij de VUmc
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Er komt een ogenblik in het leven, dat de pijn, om altijd een knop te blijven, groter is, dan de angst een bloem te worden. Een gelukkige oma



Mijn Profiel

Engel57
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Mijn bezoeken aan de VUmc
17 september 2019 15:46

02 januari 2013: Mijn aanmeldi...
21 januari 2017 16:43

Oktober 2016
23 oktober 2016 12:18

September 2016
02 oktober 2016 15:47

September 2016
04 september 2016 11:05




Fotoboeken


Intervieuw in Kek Mamma (4)
_
Intervieuw in Glamour juli 2013 (4)
_

Geboren in het verkeerde lichaam (5)
_
Moet of Moed (8)
_






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Engel
05 juni 2014 11:31
_
Terug van een heerlijke vakantie in Griekenland Toegevoegd op 05 jun 2014 om 11:30 _ _ Gisteren zijn we terug gekomen van een heerlijke vakantie uit Griekenland. ( iets teveel calorieën mee terug genomen) Dus vanaf nu ga ik weer schrijven in mijn blog. _




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Tharisis om 09:43
_
Tharisis Online

Door sippy om 09:42
_
Sippy Online

Door marbo45 om 09:42
_
Marbo45 Online

Door elvira om 09:42
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door elvira om 09:40
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door elvira om 09:40
_
Elvira Online

Door Rosalina42 om 09:40
_
Rosalina42 Online

Door Wibootje om 09:39
_
Wibootje Online





_

Andere artikelen



01-31 december 2013: Het gaat steeds beter en beter met onze relatie!



04 december 2013: De deur staat op een kier
05 december 2013: Rondvraag
07 december 2013: Gezelling en rustig weekend
08 december 2013: Gezelling en rustig weekend
09 december 2013: Vakantiebrochure halen!!!!
11 december 2013: naar VUmc voor psychologische testen
13 december 2013: Naar de kerstmarkt in Antwerpen!
14 december 2013: Reisbureau en geboekt!
17 december 2013: Mijn derde diagnostische gesprek bij de VUmc.
18 december 2013: Je lijkt helemaal niet meer op je foto
23 december 2013: Voor het eerst als mevrouw aangesproken!
24 december 2013: Huilen al 50 jaar niet meer gedaan










04 december 2013: De deur staat op een kier
9 dagen niet in het dagboek geschreven. Waarom ik weet het niet ik kon niet echt wat uit mijn vingers krijgen. Hoe gaat het nu, eigenlijk weet ik het niet echt goed daar antwoord op te geven. In ieder geval staat de deur nu op een kier. We hebben vorige week goed en heel rustig gepraat en tot mijn stomme verbazing kwam ik erachter dat zei echt dacht dat toen in december mijn GD kwartje viel ik toen pas begonnen ben. Voor haar was de ontgocheling heel groot dat ik al ons hele huwelijk een dubbel leven had en er altijd al mee bezig geweest ben. Ik dacht dat ze er al 11 maanden op haar manier mee bezig was om het te verwerken en nu blijkt dus van niet. Voorzichtig zei ik dat ik alles heel open en eerlijk gezegd en geschreven had en zei alles kon lezen ook mijn levensgeschiedenis die ik aan mijn psychiater gestuurd had. Maar ja als je niets wilt lezen horen en praten dan blijf ik er niet elke dag over te beginnen.
Deur op een kier betekent dat ik als ik straks groen licht krijg wel aan hormonen was beginnen( waarvan ik al heel duidelijk gemaakt had dat ik dit zo wie zo zal doen) en ook als de nieuwe wet er door is mijn M naar een V mag veranderen. Trok meteen de stoute schoenen ook en vroeg of een operatie dan ook mocht maar dat was nog een stapje te ver... Ze wil gewoon haar maatje niet kwijt of dat nu man/vrouw/of een kameel is(bij wijze van spreken)
Dus moet ik nu blij zijn of niet? Ze wil dat ik meer rekening met haar hou en dat betekent niet zoals ik dacht nee zeggen tegen groen licht maar bijv als we naar een huwelijk of begravenis gaan dat ik dan rekening met haar hou en danmijn broek over mijn laarzen te doen en geen nagelak op te doen. Zei ik: nu als je dat bedoeld met rekening houden dan wil ik dat echt wel doen hoor. De busreis naar de kerstmarkt wilde ze ineens wel weer mee dus dat gaan we volgende week toch doen, de vakantie wordt nog steeds niet geboekt en mijn Ierse vriendschapteken een gouden hartje met 2 handen er omheen als hangertje heeft ze nog steeds niet meer om omdat ze dat hypocriet vind. Vrijdag gaan we naar de hypotheker om te kijken of ik haar kan uitkopen, niet dat hier nu sprake van is maar ze wil weten of het kan om daar in een eventuele beslissing rekening mee te kunnen houden.

Dus moet ik nu blij zijn of niet, ergens knaagt er toch wat aan me......gaat het nu ineens wel of niet bij haar eindelijk het kwartje vallen? Maak ik me blij met een dode mus? Eigenlijk weet ik dus niet of ik nu wel of niet blij moet zijn. Stom he, misschien ben ik nu wel te sceptisch?

Deze week voor het eerst met zichtbare nagellak op het werk verschenen dat gaf een onwijs goed gevoel.


05 december 2013: Rondvraag
Aan het eind van de vergadering tijdens de rondvraag alle collega's nogmaals bedankt nu voor de hele groep maar dat ging mij ook goed af maar heb het wel voorgelezen wat stuk voor stuk is toch iets anders dan een grote groep.

06 december 2013: Onderzoeken financiele mogelijkheden
Zijn we eerst naar de financieel adviseur geweest, het bleek dat het financieel mogelijk is om haar uit te kopen. Dit was voor mijn vrouw een hele geruststelling voor mij eigenlijk ook wel. Nu dat we het op dit moment gaan doen maar het is goed om deze mogelijkheid te onderzoeken.
Daarna hebben we samen gewinkeld, ik heb 1 broek en 2 vesten gekocht/gekregen. Samen uitgezocht en nu vond ze het geen bezwaar meer dat ik gewoon in de damespashokjes ging passen, ach zei ze wat maakt het eigenlijk ook uit. Heerlijk die reactie.

07 december en 08 december 2013: Gezelling en rustig weekend.
Gezellig en rustig weekend gehad.

09 december 2013: Vakantiebrochurs halen!!!! Achter de wolken schijnt toch de zon
Vandaag ga ik vakantiebrochures halen!!! Ze zegt nog net niet we gaan boeken maar zoals iemand zei "ze zal zich niet meteen gewonnen geven" De documentaire gisteravond over Transgender pioniers was nog net een stap teveel maar die heb ik zonet gekeken met tranen in mijn ogen.
Ook laat ze mijn haar nu ongemoeid en groeit het langzaam en gaan we komende vrijdag naar de kerstmarkt met het KNMI hetgeen ze een paar weken geleden niet wilde. Dus al met al gaat het nu lijkt wel de goede kant op.

Komende woensdag ga ik voor psychologische testen naar de VUmc en de dinsdag daarop voor mijn derde gesprek.
Om in mijn vakgebied te blijven kan ik zeggen achter de wolken schijnt toch de zon. Zegt toch zo'n een klein stemmetje in mij"wanneer gaat het weer regenen? Of is dat omdat ik gewoon niet kan geloven dat nu na 1 jaar ik het toch niet allemaal alleen hoef te doen?
We zullen zien ik moet blij zijn met hoe het nu gaat en niet zeuren en geduld hebben.


11 december 2013: Naar de VUmc voor psychologische testen
Vanochtend eerst mijn vrouw naar het werk gebracht daar de auto laten staan en toen met bus/trein naar de VUMC geweest dit maal voor de psychologische testen.
Het zou duren van 10.00 tot 13.00 uur maar ik was pas klaar om 14.00 uur. Ben toch niet zo moeilijk geval? wilde gewoon de vragen goed beantwoorden en sommige waren gewoon lastig. Heel veel vragen en het laatste uur begon het aardig te duizelen. Gelukkig haalde de psychologe wel steeds wat te drinken.

Daarna ben ik op bezoek geweest bij iemand die afgelopen zaterdag geopereerd was.
Officieel duurde het bezoekuur tot 13.00 uur maar ik mocht toch stiekem even op bezoek.
Het was een fijn gesprek helaas moest ik het kort houden er zou elk moment iemand binnen komen die net geopereerd was en er lag iemand anders te slapen.
Het was fantastisch om iemand te spreken die net geopereerd was en dat alles goed gegaan was en weinig pijn had, en dat na 4 dagen.

Ik dacht maar een ding, dat wil ik ook! En dat wist ik al zeker maar nu nog zekerder als dat uberhaupt nog kan.

Daarna weer met trein/bus naar huis vlak bij Utrecht was het weer mistig, of schijnt de zon alleen maar in Amsterdam/VUmc....

Op mijn vrouw haar werk aangekomen mocht ik naar binnen, ze had haar collega van mij verteld en ik was blij verrast dat ik op de groep mocht komen. Want daarvoor schaamde ze zich voor mij, ze vond het wel moeilijk omdat haar collega's mij nu van dichtbij zagen en vooral mijn nagellak vond/vind ze nog steeds moeilijk. Ik heb op weg naar huis haar ook bedankt hiervoor.

Voor de rest is het thuis nog heerlijk rustig de afgelopen week.

vrijdag 13 december 2013: Naar de kerstmarkt in Antwerpen!
Naar de kerstmarkt in Antwerpen geweest met de PV van het KNMI. Op zichzelf niet zo bijzonder om hier te vermelden, waar het dan niet dat dit een maand geleden nog compleet onmogelijk leek. Dit omdat ik zo vriendelijk was geweest, volgens mijn vrouw, het al mijn directe collega te hebben verteld van mijn GD. Ongeveer 3 weken geleden kwam er een ommekeer, en wilde ze wel mee met de KNMI bus. We hebben heerlijk door de stad gewandeld en na afloop heerlijk gegeten. Het was voor mij dus op meerdere punten een heerlijk geslaagde dag.

Zaterdag 14 december 2013: Reisbureau en geboekt!
Vandaag weer een bijzondere dag. Ik kan het haast niet geloven. Vanochtend boodschappen gedaan maar eerst nog even naar het reisbureau om iets te vragen om iets uit te rekenen. Dus een proef boeking gemaakt, zegt mijn vrouw plots maakt het maar definitief. Ik had nog even zoiets van moet je er niet eerst een paar dagen over nadenken. Maar nee hoor we gaan dus nu toch op vakantie! Echt de hele dag loop ik een beetje verdwaast rond...Ben wel blij maar had het niet verwacht wel gehoopt maar had bijna de moed opgegeven. Zo zie je maar dat moet ik dus nooit doen.


Dinsdag 17 december 2013: Mijn derde diagnostische gesprek bij de VUmc.
Vanochtend naar de VUmc geweest voor mijn derde gesprek. Het gesprek liep fantastich. Inge Bok zag ook dat ik veel blijer was de vorige maand. Eigenlijk zie ik nu helemaal geen problemen meer voor mijn VUmc traject. Behalve dan dat het voor mij allemaal te langzaam gaat. Dus zie ik nu het gesprek volgende maand met vrouw en dochter positief tegemoet.

Donderdag 18 december 2013: Je lijkt helemaal niet meer op je foto
Een heerlijk compliment gehad van een collega wel even wennen hoor een compliment van een man. Hij zei je foto op het prikbord in de gang moet je maar eens laten veranderen, want je lijkt er helemaal niet op.... Echt liep met een grote glimlach rond. Als bijlage 2 foto's eentje van februari dit jaar(verschrikkelijk) en eentje van december dit jaar. Gelukkig is er al wel wat verschil.

Maandag 23 december 2013: Voor het eerst als mevrouw aangesproken!
Vandaag het meest fantastisch compliment gehad!!!Vanmorgen zat ik in de wachtkamer van het DIAK Utrecht en kwam er een arts naar me toe en die vroeg aan mij: Wacht u op iemand mevrouw? Helemaal overrompeld, want dit was de eerste keer in het openbaar dat ik als mevrouw werd aangesproken, ja hoor ik wacht op mijn vrouw. Ik zag hem een beetje raar kijken toen hij mijn stem hoorde...

Heerlijk zo'n compliment en ik zit nog steeds te stralen. Daarna hebben we uren geshopt in Utrecht en ook geslaagd ook voor mij. Het enigste wat mijn vrouw niet zo leuk vond was dat er in haar ogen wel heel erg veel mensen naar mij keken. Zelf valt het mij niet meer zo op. Ik heb mijn vrouw gezegd dat ik het heel erg waardeer zoals het nu gaat en dat ik veel respect heb hoe ze er nu mee omgaat.In de wachtkamer van het ziekenhuis zat een mevrouw steeds naar me te kijken, ik had niets door want ik zat de krant te lezen. Mijn vrouw zei dat ze er bijna iets van gezegd had. Ik zei je had me even moeten aanstoten dan had ik haar rechtstreeks in de ogen aangekeken dan is het zo over. Maar ik vond de reactie van mijn vrouw echt geweldig dat ze er iets van wilde zeggen. Al met al een heerlijke dag.

Oh ja was ik bijna vergeten maar dat komt omdat ik het nu net hoor, CD gekocht voor de kerst voor mijn dochter heerlijk met airmiles koste de CD nog maar 99 cent. Was de nieuwe CD van Marco Borsato genaamd Duizend Spiegels. Is mijn dochter helemaal gek van. Heb de CD natuurlijk gekopieerd en ook voor mijn vrouw want ze vind 1 nummer zo heel erg mooi en hoe heet het?

"Samen voor altijd"

tja dat ontroerd me diep...

Dinsdag 24 december 2013: Huilen al 50 jaar niet meer gedaan
Huilen, heb ik 50 jaar lang niet gedaan.
Toch wel 1 keer toen de kat 4 jaar geleden dood ging en in de armen van mijn vrouw stierf. Menselijke emoties en ellende kon ik niet om huilen.
Voor het eerst sinds lange tijd heb ik gehuild toen ik van mijn psychiater een brief moest sturen aan de man die mij op 5 jarige leeftijd had misbruikt. Eerst kon ik niet beginnen aan de brief en toen ik eenmaal was begonnen duurde het niet lang of de tranen kwamen. Daarbij ik vanaf dacht ik, totdat ik een week later bij mijn psychiater de brief hardop moest voorlezen.
De maanden daarna kon ik geen programma zien zonder tranen over dat overwerp, sterker nog ik ging dat soort programma met opzet kijken. Na een paar maanden waren de tranen opgedroogd.
Tot vorige maand. Het komt steeds vaker voor dat als ik een film zie die mij aangrijpt of een verhaal hoor wat me raak ik daar tranen in mijn ogen van krijg.

Hoe komt dat nu, ben ik zonder hormonen al geestelijk zo aan het veranderen?

Geschreven begin dit jaar toen mijn psychiater dit las was ze ontroerd en dat ontroerde mij weer want ik dacht zo bijzonder is het toch niet dit verhaal. Ach Engel zei ze, als dit mij niet meer raakt dan kan ik wel ophouden met dit werk.

Aan de heer.....

Te gek voor woorden eigenlijk dat ik 50 jaar nadat u mijn jeugd heeft afgenomen, ik hier nu nog/ of weer/ of nog steeds last van heb en dat nu pas durf te zeggen. Al die jaren heb ik gezwegen met alle gevolgen van dien. Ik dacht ach als ik het er niet over heb dan zal het vanzelf wel verdwijnen. Lange tijd is dit ook bijna gelukt of ik heb mezelf voor de gek gehouden dat het mij lukte. Ik vind het erg om toe te geven dat ik hier niet in geslaagd ben, uiteindelijk is het toch weer alles boven water gekomen. En verdomme ben ik nu 50 jaar verder. Me hele leven lang al vragen mensen wat kijk je toch triest uit je ogen is er soms wat?
Nee zei ik altijd er is niets er was nooit wat met mij.

Inmiddels weet mijn vrouw het en ze zei had ik het maar eerder geweten want het verklaart zoveel wat ze nooit kon thuis brengen. Nu ik ben slechts 5 minuten bezig en de tranen lopen over mijn wangen. Veel te laat want dit had ik natuurlijk al veel eerder moeten doen. Nu heb ik zo ongelooflijke spijt dat ik nu pas aan de verwerking kan beginnen. Waarom heeft u mijn leven zo moeilijk gemaakt. Mijn relatie met mijn moeder waar ik mij tot mijn 5 of 6 jaar altijd zo veilig bij voelde is daarna slecht geworden. Op de een of andere manier is mijn vertrouwen in haar beschaamd omdat zei mijn naar u toegestuurd heeft en geef haar dus indirect de schuld van wat er is gebeurd, natuurlijk niet dat niet terecht. Omdat ik wist dat zij u zo fantastisch vond met ik niets tegen haar gezegd. Ik wilde niet dat zei door mij haar beeld van haar oom moest bijstellen, heel stom hoe stom kun je zijn. Maar ja ik was pas 5 of 6 wat weet je dan al van het leven.

Honderden keren heb ik mezelf afgevraagd waarom en hoe kan een volwassen iemand zoiets doen en dan ook nog dat het familie is. Ook heb ik mezelf wel honderden keren afgevraagd of het misschien wel echt gebeurt was (omdat ik toch een soort van slaapmiddel gekregen heb) en ik dus heel erg aan mezelf ben ga twijfelen. Die onzekerheid heeft mij mijn hele leven lang achtervolgt.

Mijn zelfvertrouwen is laag, mijn vertrouwen in mensen en het bijzonder voor mannen inclusief mezelf is er niet of veel te weinig. Ik ga proberen nu dit alsnog te kunnen herstellen allemaal maar het is wel erg veel en weet niet of dat allemaal gaat lukken. Ook heb ik door deze gebeurtenis andere signalen die ik wel kreeg van en over mezelf genegeerd en gedacht ach mijn haat tegen mannen zal wel door u komen. Ook hier heb ik achteraf spijt van.
Want zijn deze gevoelens terecht of niet. Nooit ben ik echt gelukkig geweest en hoop toch dat het nog een keer zal gaan lukken.

Toen ik 15 jaar later op de zeevaartschool hoorde dat u was overleden was ik blij en hoopte dat dit voor mij het einde zou zijn en dat ik eindelijk rust zou krijgen. Maar helaas ook dat was valse hoop. Ik was dat weekend op school ziek en moest binnen blijven daarom kon ik niet naar uw begrafenis komen, niet dat ik dat echt wilde, maar mijn moeder had zo graag dat ik er bij was. En ja naar aanleiding van zo een “trieste”gebeurtenis was het natuurlijk niet het juiste moment om open kaart te spelen. Jaren heb ik u dood gewenst, en toen dat eindelijk zover was, luchtte het mij verdomme niet eens op.

Zo goed als kwaad het ging heb ik geprobeerd een goede vader te zijn. Het is niet helemaal gelukt. Liefde kan je pas geven als je die vroeger ook ontvangen heb. Je kunt pas anderen houden als je eerst van je zelf kunt houden. Dat doe ik nog niet moet ik nog leren als het nog kan.


Natuurlijk is het een slap excuus om u alles van wat in mijn leven fout gegaan is de schuld te geven dat kan natuurlijk niet maar toch heeft u er wel een (groot) aandeel in gehad.

Ik vraag me af wat er zou gebeuren als ik deze brief naar alle naar bij mij bekende familieleden zou sturen. Ach dat kan ook niet want met mijn familie heb ik geen contact meer. Het woord familie alleen al wordt ik niet goed van.

Ook vraag ik me af of er nog meer jongens(mannen) rondlopen van mijn leeftijd waar u zo aardig tegen was? Ik hoop het niet maar ik vrees het ergste. Ooit ben ik toen ik verloofd was bij uw zoon langs geweest wat de reden daar van was weet ik niet meer. Toen ik uw zoon zag dacht ik nee dit kan ik hem niet aandoen.

U vergeven en of vergeten zou misschien het beste voor mijzelf zijn, maar dat kan ik niet en weet ook niet of ik dat wil en dat is jammer. Ik dacht dat ik erg boos zou worden door dit te schrijven maar ben alleen maar verdrietig geworden. Wel ben ik nog steeds kwaad op mezelf van binnen dat ik (nog steeds) niet echt boos op u kan zijn en of dat niet kan uiten.













Artikel links


Geplaatst op 18 mei 2014 17:59 en 612 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.